Golf w Tunezji

Fascynujący opis tunezyjskich pól golfowych, widziany oczami golfisty. Zbyt fachowe słownictwo powinno zniechęcić każdego czytelnika, który w życiu nie widział na własne oczy pola golfowego.

Golf należy do najtrudniejszych sportów technicznych, stworzonych przez człowieka. Ale Wy nasi czytelnicy jesteście specjalni. Wierzymy, że sama nazwa tego ciekawego sportu lub jak kto woli sposobu na życie, jest w stanie zainteresować Was przez kwadrans. Ale uważajcie, bo te piętnaście minut może się przedłużyć i przerodzić w miłość na całe życie. Szczerze polecam każdemu, bez względu na wiek.

Miałem okazję jedynie kilka razy obserwować golfistów, którzy nie wyobrażają sobie swojego życia bez gry. Samo obcowanie z bajkową scenerią zielonych pól wpływa bardzo odprężająco na każdego. Jak w każdym sporcie, próby samodzielnego nauczenia się chociażby podstaw, zwykle palą na panewce.

Natomiast wespół z doświadczonym, cierpliwym graczem, który potrafi w ciągu kilku lekcji udzielić nam wielu cennych rad, możemy całkiem szybko wykonać dosyć poprawnie swój pierwszy swing. Ważne, żeby nasze pierwsze niepowodzenia były obracane w żart, naukę połączyć z dobrą zabawą i pilnie obserwować dużo lepszych od nas zawodników. Przejażdżka meleksem po golfowych ogrodach w gronie starszych „po kiju” kolegów może zarazić nas na dobre. Proszę jednak pamiętać, że golfowy wirus jest wyjątkowo złośliwy, ciągle mutuje i jak dotąd nie wymyślono żadnej skutecznej szczepionki.
Na początek w zupełności wystarczy nam używany kij, który wręcz za grosze można kupić na rynku wtórnym. Natomiast dobra rękawiczka zaoszczędzi nam kilku niepotrzebnych bąbli. A potem to już pójdzie jak z płatka. Trochę rozgrzewki, poprawnie założony zamek, prawidłowa postawa i nic na siłę. Potrenujmy na początek kilka uderzeń na „sucho”. Płynny zamach z zatrzymaniem się tuż przed piłeczką, miękko i lekko. Jeśli za kolejnym razem uda się nam trafić w piłkę i uzyskamy jedynie 20 – 25 metrów ładnego lotu, to będzie to nasz pierwszy sukces. Amator może wtedy łatwiej obserwować krótki lot, oraz jego skuteczność, jeśli chodzi o kierunek i odpowiedni kąt względem fairwaya. Siłę uderzenia będziemy proporcjonalnie zwiększać w miarę postępów w nauce. Każda lekcja powinna składać się po części z teorii. Należy szybko poznać zasady bezpiecznego zachowania się na polu, potem trochę treningu „w szkółce” a nie na greenie  i obowiązkowy udział w grze starszych kolegów, oczywiście jako baczny obserwator. A o resztę już się nie martwcie.  Powodzenia !

„Tabarka Golf Course”
Najpiękniejsze moim zdaniem, tunezyjskie pole golfowe znajduje się w Tabarce. Urocze miasto jest kurortem, który leży na zachodnim wybrzeżu, u podnóża gór niedaleko granicy z Algierią. Tabarka jest dobrze znana i chętnie odwiedzana przez turystów i golfiarzy  ze względu na przepiękne widoki. Ruch turystyczny, ze względu na pewne oddalenie pola od najbardziej uczęszczanych szlaków, jest nieco mniejszy niż w Hammamecie czy Monastyrze. 18 – dołkowe pole par 72 jest rozłożone na powierzchni 108 hektarów. Z jednej strony otoczone drzewami eukaliptusowymi i lasem sosnowo – dębowym, z drugiej malowniczym wybrzeżem Morza Śródziemnego.

Pierwsze dwa dołki: dosyć długie par 4 biegną przez las. Następne sześć zbudowano na samym brzegu morza. Czwórka – długie par 3 graniczy bezpośrednio z plażą. Otwarcie – aby osiągnąć green musi być grane nad wodą. Cały fairway wzdłuż piątki z lewej strony jest ograniczony wodą. Następne dołki ponownie wkraczają do lasu. Dziewiąty dołek, długie par pięć utrudniony jest przez dziewięć głębokich bunkrów. C’est la vie. 

Druga dziewiątka to typowy parkland z mocno krętymi, wąskimi fairwayami co przy dużej długości dołków stawia wysokie wymagania każdemu graczowi, niezależnie od prezentowanego poziomu umiejętności. Dopiero na 14-tce jest najpiękniejszy widok na polu. Ze startu widzimy wąską trawiastą przełączkę, za którą zaczyna się fairway z zapierającym dech widokiem na warowny zamek w tle. Ostatnie trzy dołki stanowią godne ukoronowanie całości. Szesnastka to długie (525 m) par 5 z pierwszym 200. metrowym strzałem nad jeziorem. Siedemnastka wymaga 150 m lotu do greenu, gdyż zamiast fairwaya jest jezioro. Osiemnastka to par 4 o długości 415 m. Po świetnym 280 metrowym drive pozostaje nam jeszcze zagrać 135 metrów aproacha przez kolejne jezioro.

Podsumowanie. Cała runda z mistrzowskich tee ma długość blisko 6400 m i prawie 6000 m z klubowych. Solidnie trudne i urozmaicone pole stanowi prawdziwą golfową ucztę.
Na polu w Tabarce jest bardzo porządny domek klubowy z dobrą kuchnią i szkółka z 9 dołkami. Całość można obejrzeć na www.tabarkagolf.com.

Pole golfowe w Tunisie
Nieduży klub golfowy “Golf de Carthage” mieści się w stołecznym Tunisie. Pole zbudowane w 1927 roku ma par 66 i długość 4927 m. Nie ma nań żadnego par pięć i trudno porównywać jego trudność do pól mistrzowskich. Jako pole znakomicie nadaje się do treningu. Nie ma dołków oferujących para za darmo. Dołki par 3 mają długość zwykle ponad 160 m, a dołki par 4 powyżej 320 m. Jeżeli dodamy do tego dość wąskie fairwaye ograniczone z boków drzewami lub “Out of bound” otrzymujemy solidnie trudną dawkę golfa. Trzeba po prostu grać prosto, co jak wiemy, czasami sprawia golfistom kłopoty. Godna podkreślenia jest doskonała kondycja greenów. Zapewne niektóre z nich pamiętają początki pola. Trawa jest wspaniała, jednorodna i gęsta a piłka toczy się jak po stole. Na polu jest zwykle tłok. Członkowie korpusu dyplomatycznego i liczni przedsiębiorcy nawet w tygodniu znajdują czas na rundkę.

Posuwając się dalej na południe Tunezji natrafiamy na prawdziwe perełki. Trzy mistrzowskie pola zlokalizowane na południe od Tunisu. Flamingo Golf w Monastirze oraz Cytrus i Yasmine w Hammamecie.

Monastir Golf Flamingo
18 dołków, 6300 m, PAR 72
Pole Flamingo Golf w Monastyrze jest malowniczo zlokalizowane na klifie opadającym ku niebieskim falom Morza Śródziemnego. Starty są rozmieszczone na tarasach wyglądających jak wiszące ogrody. Niektóre z greenów są wyniesione i umiejscowione na szczycie płasko zwieńczonych sporych wzgórz. Całość porośnięta jest drzewami oliwnymi, z których niektóre mają ponad tysiąc lat.
www.golfflamingo.com

Hammamet Golf Citrus
„La Foret” – “Las” : 18 dołków, 6128 m, PAR 72
” Les Oliviers” – “Gaj oliwny” : 18 dołków, 6144 m, PAR 72
“Practice” : szkółka, 9 dołków, PAR 28
Hammamet Golf Citrus to jedno z najpopularniejszych i najbardziej profesjonalnych pól golfowych w Tunezji. Jest to projekt Ronalda Freama na terenie o powierzchni 120 hektarów.
Oferuje dwie osiemnastki o bardzo różnym charakterze.
Pierwsza – La Foret (las) jest polem wybudowanym w lesie. Fairwaye są bardzo kręte i wąskie. Często jesteśmy zmuszeni do “gry na ślepo” bez widoczności miejsca gdzie spadnie piłka. Biada graczom, którzy grają daleko lecz niedokładnie. Praktycznie są bez szans na znalezienie piłki po otwarciu.

Wiele dołków wymaga doskonałej odporności psychicznej (szczególnie z białych tee). Co powiecie na par 3, gdzie aby dosięgnąć greenu trzeba zagrać 200 m nad lasem. Finałowy 18 dołek (Par 4, 395 m) rozpoczyna się 220 m drive nad wodą. Green jest chroniony z lewej strony następnym jeziorem, a z prawej strony głębokim bunkrem.
Druga – Les Oliviers (oliwkowy gaj) jest zdecydowanie łatwiejsza. Oferuje szerokie fairwaye ograniczone po brzegach zagajnikami drzew oliwnych.
Na terenie kompleksu znajduje się również 9-dołkowa szkółka (1221 metrów)
www.golfcitrus.com

Hammamet Jasmine Golf Course
18 dołków, 6115 m, PAR 72
szkółka 9 dołków, PAR 30
Yasmine (kolejny projekt Ronalda Freama), na którego terenie położone są dwa jeziora i wiele stromych wzgórz, z których rozciągają się wspaniałe widoki na morze.
Do każdego dołka zaprojektowano cztery starty, które pozwalają na rozegranie emocjonującej rundy dla graczy niezależnie od poziomu umiejętności golfowych. Pole ma pofałdowane szerokie fairwaye, ograniczone zagajnikami palm i drzew piniowych. Jest bardzo malownicze i prawie z każdego miejsca rozciągają się przepiękne widoki. Patrz www.golfyasmine.com

Tozeur – Golf de Oasis
Wiele trudu i wysiłku kosztowała Tunezyjczyków realizacja najbardziej śmiałego, jak dotąd projektu golfowego. Po wielu latach budowy otwarto w 2006 roku pole golfowe w Tozeur. 18-dołkowe pole mistrzowskie zlokalizowano w oazie na pograniczu Wielkiej Sahary. W planach jest budowa drugiej osiemnastki. Zbudowane wielkim nakładem sił i środków stanowi prawdziwy ewenement w miejscu gdzie woda ma wartość złota.

“Nie ma, nie ma, wody na pustyni” – śpiewała kiedyś Beata z zespołem Bajm, dziś trzeba zadać kłam tym słowom. Na polu w Tozeur znajdują się cztery sztuczne jeziora, w sumie mające powierzchnię ponad 8 hektarów. Pomiędzy soczyście zielonymi fairwayami, mienią się w słońcu pióropusze wody z fontann. Nad wodą pochylają się rozwiane grzywy palm, a piaskowcowe skały i wąwozy stanowią naturalne utrudnienia w grze. Nad polem wznosi swe stoki “wzgórze poetów” miejsce spotkań i westchnień zakochanych. Widać je z każdego miejsca pola, pewnie też patronuje zakochanym w … golfie.

Pole jest solidnie trudne, mając długość z mistrzowskich tee 6 345 metrów. Projektantem był Ronald Fream, autor znanych w Tunezji pól w Tabarce i “Golf Cytrus” w Hammamecie. Na projekcie widać “dobrą rękę” projektanta pola. Trudności techniczne preferują dobrych graczy, każdy błąd jest karany, a każde dobre uderzenie nagrodzone. Każdy par jest dobrym wynikiem i nie znajdziecie tu “frajerskich” dołków.

Jedynka to niedługie par 4 (330 m). Fairway wznosi się łagodnie a po prawej stronie na slice czeka ogromny głęboki bunkier. Następny wielki bunkier czyha na zbyt krótkie dogrania do greenu. Dwójka, par 4 ma już (355 m). Szeroki fairway z obu stron ograniczają duże piaszczyste nieużytki, dalej płytka dolinka i wyniesiony green chroniony dwoma rzędami bunkrów. Za greenem niewielka skałka odbija zbyt długie strzały. Pierwszy par 3, 170 m to naprawdę nie lada wyzwanie. Dwupoziomowy green rozpoczyna się za wielkim piaszczystym wąwozem. Każda zbyt krótka piłka ląduje w 50-metrowym dole. Dodatkową atrakcję stanowią 3 bunkry wyłapujące piłki, które szczęśliwie pokonały kanion. Po tych emocjach “odpoczynkowy” par 5 (500 m) dość szeroki fairway, z piaszczystymi wzgórkami po bokach. Ostatnie 200 metrów i green z prawej strony ograniczone jeziorem. Piątka to znów trudne par 3 (203 m), w swoim charakterze bardzo przypomina słynną szesnastkę w Postołowie. Uderzenie gramy poprzez wielką fontannę, rozwiewaną przez wiatr. Mamy tu tylko jedno wyjście, trafić na green. W innym wypadku, żegnaj dobry wyniku.

Szóstka to stosunkowo łatwy par 4 (345 m) – dog leg w lewo. Drive, aby trafić na fairway musi pokonać w powietrzu 170 metrów piaszczystych nieużytków. Jak spadnie bliżej nie wiadomo co robić, nawierzchnia jest gliniasta z dużymi kamykami (może trzeba zabierać drugi komplet starych kijów, tych którymi gramy na co dzień szkoda). W miejscu lądowania drive’a – dwa bunkry, a dodatkowe trzy otulają skośny green. Siódemka to dość łatwe par 4 (340 m), główny problem to granica pola ciągnąca się wzdłuż całego dołka po lewej stronie. Ósmy dołek to krótkie, acz wymagające par 5 (440). Dobry drive daje szansę na dojście drugim uderzenie do greenu, problem jednak w tym, że green jest z trzech stron oblany wodą a z czwartej czają się dwa bunkry. Pierwszą dziewiątkę, kończy łatwe par 4 (340 m). Po zagraniu dobrego drive czeka nas łatwe dogranie do greenu, pomiędzy dwiema dużymi, malowniczymi skałkami.

Dziesiątka par 4 (363 m) to dog leg skręcający w lewo. Fairway jest dość wąski, a charakter dołka taki, że trzeba zagrać pierwsze uderzenie co najmniej 240 m, aby mieć szansę być drugim strzałem na greenie. Na jedenastce (par 3, 162 m) można pokusić się o łatwy par, duży green jest chroniony tylko z przodu przez trzy bunkry. 12 dołek jest znów dla graczy o silnych nerwach. Od fairwayu dzieli nas przynajmniej 170 metrów jeziora. Później jest już łatwo green jest chroniony przez tylko jeden, choć obszerny bunkier. Trzynastka jest godna swojej nazwy, długie par 4 (380 m). Fairway jest dość wąski i sfałdowany, dodatkowo z lewej strony ograniczony wodą. Green  jest na wyspie zewsząd osłonięty jeziorem.

Czternasty dołek to szerokie par 5 (515 m). Z powodu braku innych przeszkód projektant zażyczył sobie na tym dołku 9 bunkrów. Są one bardzo ciekawe, niektóre wielkie, inne malutkie. Jedne bardzo głębokie inne tylko głębokie. Reasumując, znowu trudno o dobry wynik. Piętnastka to łatwe par 4 (280 m), szeroki fairway, trzy obszerne bunkry fairway’owe i tylko jeden chroniący green, dają w końcu szanse na dobry wynik. Szesnasty dołek, par 4 (300m) słynie z największego bunkra na polu. Jeśli trafimy z drivem na fairway to do greenu jest już tylko piasek. Siedemnastka par 3 (220) jest kopią trójki. Kanion jest wprawdzie płytszy, ale do greenu jest dużo dalej, także na szczęście pozostawiono skrawek fairwaya po prawej stronie, jako ratunek dla gorszych, bądź mniej odpornych graczy. Na deser osiemnastka par 5 (525).

Dołek finałowy – prawdziwy “monster hole”, gdzie Ronald Fream wysila cały swój kunszt. Jest to najtrudniejszy dołek na polu. Grając drive mamy wybór: albo zagrać 210 m w powietrzu nad piaszczystą pustką, albo w bok 170 metrów na skraj wąwozu. Później znowu są do wyboru dwie drogi – szerokim fairwayem obok dużej skały lub bezpośrednio na plateau przy greenie. Wysoko wyniesiony green jest chroniony na całej szerokości z przodu przez obszerny bunkier, ponieważ z tyłu są dwa dodatkowe bunkry i wysoka skałka.

Pole w Tozeur daje szansę na wspaniałe przeżycia golfowe, każdemu golfiście, niezależnie od prezentowanego poziomu. Trzeba jednak powiedzieć, że prawdziwą przyjemność można czerpać z gry na nim jak się naprawdę umie grać w golfa (single handicap). Przy polu zlokalizowano obszerny domek klubowy.

“Djerba Golf Club”

Pole na Dżerbie ma trzy duże dziewiątki – razem 27 dołków. Wszystkie trzy części mają różny charakter. Najdłuższą i najciekawszą widokowo jest “La Mer” – “Morze”. Par 36 ma długość z żółtych startów 2936 m. Najdłuższym i najtrudniejszym par 4 na tej dziewiątce jest dołek 2, który ma 387 m. Siódmy dołek w całości biegnie brzegiem morza i obfituje we wspaniałe widoki. “La mer”, mimo dość szerokich fairwayów, jest to solidnie trudny “kawałek” golfa. Zwłaszcza, że często wieje tu wiatr. Każdy green “in regulation” jest dużym osiągnięciem.

Najtrudniejszą technicznie częścią “Djerba Golf Club” jest “Les Palmiers”. W nawiązaniu do nazwy palmy są tu wszędzie. Czasem niestety również przed greenami, na drodze lotu piłki. Palmy mimo że “na oko” rzadkie, doskonale wyłapują niecelne strzały, o czym wielokrotnie uczestnicy mojego wyjazdu mogli się naocznie przekonać. “Les Palmiers” ma par 37, długość z żółtych, klubowych markerów to 2844 m. Conajmniej kilka dołków zasługuje na wzmiankę. Szóstka to nadzwyczaj trudne wąskie par 5 o długości 500 m, ograniczone po lewej “Out of Bound”, a po prawej gęstym gajem palmowym. Przed greenem znajduje się kilka palm, odbijających dobre strzały. Par na tym dołku to naprawdę rarytas. Dalej – siódemka. Krótkie ale “syte” par 4, drive przez wielką wodę, potem dwa obszerne bunkry w miejscu lądowania piłek i dobrze chroniony z każdej strony wąski green. Ósemka to dość długi par 3, znowu przez wodę. Zwieńczeniem morderczej końcówki jest par 5 (482m). Start nad dość długim wąwozem, później zakręt w lewo i trudny strzał na green.

Najłatwiejszą i tym samym najsympatyczniejszą ze względu na częste “birdies” jest trzecia dziewiątka zwana “Les Acacias” – “Akacje”, par 36 – 2547 m. Szczególnie miły jest dołek trzeci par 4 (255 m) gdzie green można osiągnąć za pierwszym strzałem. 

Na Dżerbie jest najlepszy klimat w całej Tunezji, ponoć słońce świeci tam przez 320 dni w roku. Jadąc tam można doświadczyć tego na własnej skórze. Słońce codziennie rano melduje się na niebie i idzie spać wieczorem.

Wyjaśnienia użytych terminów:
aproach – ang. dogranie do greenu, uderzenie wprowadzające piłkę golfową na green grane zwykle z odległości mniejszej niż 100 m.
bunkier – sztuczna przeszkoda na polu golfowym zwykle wypełniona piaskiem
„dog leg” – ang. „łapa psa” kształt dołka par 4 charakteryzujący się tym, że po drive fairway zakręca pod dużym kątem.
dołek – część pola golfowego o długości między 100-500 m, na którym rozgrywa się partie golfa, pole mistrzowskie zwykle składa się z 18 dołków.
Dołek to również zagłębienie o średnicy około 4 cali będące celem uderzeń piłeczką golfową. W dołku, na środku zamocowana jest wyjmowana flaga. 
dołek par 3 – dołek, którego green można osiągnąć za pomocą jednego uderzenia, zwykle o długości do 230 m, o normie uderzeń 3.
dołek par 4 – dołek, którego green można osiągnąć za pomocą dwóch uderzeń, zwykle o długości od 230 m do 430 m, o normie uderzeń 4.
dołek par 5 – dołek, którego green zwykle osiąga się za pomocą trzech uderzeń, zwykle o długości powyżej 430 m, o normie uderzeń 5.

Słowniczek
drive – uderzenie driverem, zwykle rozpoczynające grę na dołku.
driver – najdłuższy kij golfowy w komplecie, służący do najdalszych uderzeń – nawet na odległość do 300 m.
Fairway – z ang. dobra droga obszar pola golfowego z krótko przyciętą trawą z której uderza się strzały pośrednie na dołkach par 4 i par 5.
green – obszar bardzo krótko strzyżonej trawy w bezpośrednim otoczeniu dołka
“Out of Bound” – obszar poza granicami pola golfowego.
par – norma uderzeń na dołku.
„parkland” – pole golfowe o charakterze parku gdzie dołki rozmieszczone są między drzewami.
putt – uderzenie piłki golfowej, tak aby toczyła się na greenie, wykonywane za pomocą płaskiego kija o kształcie młoteczka nazwanego putterem.
tee – miejsce z którego zagrywa się pierwszy strzał na dołku.

Opracowanie: Łukasz Dobrzyński na podstawie tekstów Jerzego Dutczaka, redaktora naczelnego www.golfmedia.pl

Zdjęcia: Jerzy Dutczak, Łukasz Dobrzyński, Tunezyjski Urząd ds. Turystyki

Więcej na stronie: www.golfmedia.pl

Czytaj również: Tunezja – Vademecum turysty

Polecane: